Waarnemen met de bril op of met de bril af

De bril op of de bril af!?

We nemen voortdurend waar met onze zintuigen. Deze waarnemingen interpreteren we en dan start de communicatie, in ons eigen hoofd of met de ander. De interpretaties die we aan onze waarnemingen vastplakken, vormen regelmatig het recept voor miscommunicatie. Met de ander, denken we dan, maar het begint vaak al in onszelf. Wat nemen uw zintuigen waar en welke interpretatie verbindt u hieraan bij het lezen van onderstaand verhaal?

Momenten

Op een zomeravond vorig jaar stond ik op het schelpenpad dat grenst aan onze siertuin, op een tuincomplex in de stad Groningen. Het was zo’n avond waarop je na het eten op je gemakje de tuin in slentert, rondkijkt en een verdwaalde grasspriet wegtrekt. Het zal een uur of acht zijn geweest. Het was windstil, op dat moment zonder bedrijvigheid van andere tuinders of geluiden van langs-lopende of fietsende mensen. Plotseling hoorde ik wat geritsel even verder op het pad. Ik keek op en stond oog in oog met een haas!

Alle tijd

Ik hield m’n adem in. De haas keek me bedaard aan en nam alle tijd om me te observeren. Zittend op de achterpoten. Zo had ik op mijn beurt de tijd om hém te bestuderen. Wat zijn het eigenlijk grote beesten, en wat een lange oren had ie. Hoe lang de haas en ik daar hebben gestaan, ik weet het niet. De tijd leek stil te staan. De haas verbrak de betovering en vervolgde zijn weg. Welgemanierd hupte hij verder, netjes over het schelpenpad.

Nogmaals onverwacht bezoek

Op een andere rustige avond zit ik voor de openslaande deuren van ons tuin-huisje wat te lezen. Weer hoor ik geritsel, ditmaal achter mij. Met het nodige lawaai scheurt een egel de hoek om en houdt verbaasd de pas in. Alsof ie denkt: hé, wat doe jij daar? Weer houd ik mijn adem in. De egel zit op nog geen meter afstand van mijn voeten, z’n koppie naar me opgeheven. Ik kijk alleen maar en voel me heel gelukkig. Als de egel vindt dat het tijd is, schudt hij even met het lijfje, draait zich van me af en verdwijnt in het groen van de border. De ontmoeting eindigt zoals hij begon: met geritsel.

Gevleugelde logees

Dit voorjaar hebben voor het eerst koolmeesjes gelogeerd in het vogelhuisje dat aan de achterkant van ons schuurtje hangt. Vanuit het keukenraam was het hele proces van dichtbij te volgen. Vader en moeder mees zijn eindeloos in touw. Met hun bekjes vol met wormpjes floepen ze naar binnen om de grote honger van hun jonge grut te stillen. Of ze ontdoen het vogelhuisje van kleine witte zakjes. Die zakjes zien er uit als een snottebel maar zijn, volgens mijn partner, de poepjes van de kleintjes. Beide vogels hebben er een fulltime baan aan! En wat voel ik me blij van binnen wanneer ik de vogelbedrijvigheid aanschouw. Ik vergeet op zulke momenten helemaal de tijd.

Niet alledaags

Wat gebeurt er nu eigenlijk in dit soort momenten? Vast staat dat dergelijke ontmoetingen voor mij niet alledaags zijn. Want wanneer sta ik nou oog in oog met een egel of een haas? Voor mij zijn het dus bijzondere momenten. Overigens zou ik, als ik moestuinhouder was, waarschijnlijk helemaal niet zitten te wachten op hazenbezoek, want 10 tegen 1 heeft ie al lekker aan je groenten gepeuzeld. Maar goed, terug naar die momenten, waarin het lijkt alsof de tijd even stilstaat. Waarin het lijkt alsof je samen in een stukje eeuwige tijd terecht komt en alles om je heen wegvalt.

Eerste keer

Een van mijn eerste ervaringen met zo’n tijdloos moment overviel me op een plaatselijk dorpstuinfeest. Ik was 17. Geheel onverwacht stond ik oog in oog met een jongen uit mijn klas. Die, voor een meisje als ik, onbereikbaar stoer was, met z’n bruine krulletjeshaar en z’n mooi gevormde handen. Tenminste, dat dacht ik. Hoe het is gekomen, weet ik nog steeds niet, maar plotseling hadden we de armen om elkaar heen en zaten we in een soort spannend vacuüm met z’n tweeën. Oog in oog, lijf aan lijf, zonder veel te zeggen. Misschien is dat een reden van de betovering? Dat er geen woorden aan te pas komen? Een woordeloze ontmoeting met haas, egel, koolmees of soms mens.

Eventjes

Er is nog meer aan de hand, ben ik achter gekomen. Want tijdens deze momenten gebeurt er iets van binnen. Ik houd namelijk éventjes op met iets wat ik eigenlijk altijd doe: ergens iets van vinden, oftewel een mening hebben, oordelen vellen. Misschien komt het door het onverwachte van de situatie. Op zulke momenten is m’n hoofd even stil en kijk ik met mijn hart.

Leni van Noord

Onder de vlag van de ontluikende roos geeft Leni van Noord workshops in zintuiglijke waarneming rond thema’s op werk of thuis.

Meer informatie vindt u op www.deontluikenderoos.nl